Samen op weg

D’een roept “ik ben hervormd!”
D’ander: “ik ben gereformeerd”
En ieder die er anders over denkt dan ik, die zit verkeerd!
Want ik zit bij het ware,
’t zij licht, of ook dat fijne, zware.
Bij ieder ander is de leer misvormd.”
 
En weer een ander, die is vrijgemaakt,
Binnen of buiten het ‘verband’:
“wij zijn de enige echten in ons goede vaderland….
Hoewel op dit punt worden we iets milder.
(Klopt dat eigenlijk wel met de leer van Schilder?)
Of zijn we van de goede weg geraakt?”
 
Dan hebben we nog met het grootste gemak
tien andere soorten gereformeerd!
’t zij Vrij-, of Oud- en al dan niet bekeerd –
van ‘Fraanje’, van ‘Lamain’, van ‘Van de Woestijne’ of van
‘Mallan’-
we maken er een veelvervig potje van.
We delen in, in licht en zwaar, het lijkt wel pruimtabak!

Ook is er nog het breed evangelische verband.
En ook nog in de bonte kerkverzameling
de broeders en zusters der Vergadering
Bijna vergeet ik in het rijtje van de hele sante-kliek
de kerk van russisch- en rooms katholiek.
Kerken genoeg! Talrijk als de korrels van het zand.
 
Is dit nu om te lachen of is het om te huilen?
De één veegt met de ander graag de vloer
of  noemt de andere: ‘Babylon, de grote hoer!’
Van formulieren van (on-)enigheid wil d’één juist wel,
d’ander juist niet horen:
we wassen in plaats van elkaars voeten liever elkaars oren
en graven voor elkaar graag diepe kuilen!
 
O God, scheur toch de hemelen, daal neer!
Vergader toch Uw KERK uit al die dwaze groepen,
wil hen tot ware eenheid roepen.
Schenk toch Uw hulp, verlos, bekeer, bevrijd,
bereid ons voor Uw eeuw’ge heerlijkheid:
maak toch Uw volk tot éne kudde met één HEER!
 
W.H. ten Hoven – Barneveld
B.Crt. oktober 2003